Γενικά μιλώντας ένα ισχυρό νόμισμα αυξάνει την αγοραστική δύναμη. Τα ξένα (εισαγώμενα) προιόντα γίνονται φθηνότερα, αντίστοιχα όμως τα εγχώρια προιόντα γίνονται πιο ακριβά και λιγότερο ανταγωνιστικά στο εξωτερικό (αλλά και το εσωτερικό!)
Το σημείο κλειδί είναι η ανεργία. Όσο υπάρχει πλήρης απασχόληση (συμβατικά ας την ορίσουμε ως ανεργία κάτω του 5%) δεν τίθεται θέμα, όσο ισχυρότερο το νόμισμα τόσο το καλύτερο*.
Καθώς όμως το ισχυρό νόμισμα κάνει ακριβά τα εγχώρια προιόντα κάποιες επιχειρήσεις ίσως δουν τις πωλήσεις να πέφτουν προς όφελος των ανταγωνιστών από άλλες χώρες, οδηγώντας τελικά σε απολύσεις και αύξηση της ανεργίας. Μια υποτίμηση του νομίσματος τότε θα δώσει διέξοδο.
Παραδοσιακά όμως η συζήτηση για "ισχυρό νόμισμα" συνδέεται με το εμπορικό έλλειμα/πλεόνασμα και όχι με την ανεργία.
Το εμπορικό έλλειμα, ισοδυναμεί με δανεισμό της χώρας στο νόμισμά της από τρίτες χώρες χωρίς τόκο (!) κσι χωρίς προθεσμία αποπληρωμής! Ουσιαστικά πρόκειται για ένα δωρεάν δάνειο. Ως τέτοιο, το εμπορικό έλλειμα είναι δυνητικά επιζήμιο με κάποιους έμμεσους τρόπους. Μπορεί να ανεβάσει τις αξίες των ακινήτων (με τρόπο που να μην ανταποκρίνεται στους μισθούς) ή να οδηγήσει σε έλεγχο εταιρειών και γενικά πλουτοπαραγωγικών πηγών του κράτους από ξένους. Τελικά το έλλειμα, όπως και το πλεόνασμα αποτελεί μια ανισορροπία που δημιουργεί τις συνθήκες/απαιτεί ένα διάστημα αντίστροφης ανισορροπίας στο μέλλον και πάντα τέτοιες μεταβολές συνοδεύονται από οικονομική αστάθεια και ύφεση ("σκάσιμο της φούσκας")
Αυτά όμως δεν αλλάζουν το γεγονός ότι η πολιτική ισχυρού νομίσματος σε περιβάλλον υψηλής ανεργίας είναι επιζήμια. Η μόνη εξαίρεση είναι οι πρώτες ύλες ή ό,τι άλλο στην περίπτωση που είναι αναγκαστικά εισαγώμενο. *Κάτι που δεν μπορείς να φτιάξεις μόνος σου, θέλεις να το αποκτήσεις στην καλύτερη δυνατή τιμή. Αυτό βέβαια σε περιβάλλον πλήρους απασχόλησης ισχύει για κάθε τι το εισαγώμενο.
